نجوايي با امام.

اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاي منتظران تو، اما فسوسا كه خود، خانه دل را براي انتظار تو مهيا نساخته ايم.
اماما، با مژگان، نروبيده ايم گرد راه را، با اشك، نشسته ايم غبار دل را.
اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل، امّا عاشقيم، نمي دانيم اين عشق سوزان، در كجاي جانمان جاي گرفته كه بي تابمان كرده.
اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براي حكمراني تو، پاك نساخته ايم.
اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم، مركب راهوار نداريم كه به اين كاروان شورانگيز، دست يابيم.
اماما، راه، پيچاپيچ است و پراز گردنه هاي هراس انگيز، ما، بي پا افزار و توشه، سرگردان.
اماما، خميني آمد و گزيد و برد و ما پس مانده ها و وازده ها، ترسيم كه هيچ گاه به آن آستان جلال راه نيابيم و غبار شويم و در هوا معلق و سرگردان، نه آرامشى، نه قرارى، نه پناهي و نه منزلى.
اماما، بيم آن داريم در عمق شب، گم شويم و گرفتار رهزنان.
اماما، مي دانيم كه خود، خود را به وادي هول انگيز بلا افكنده ايم، امّا هنوز، كورسويي از چراغ عشق، در جانمان سو سو مي زند.
اماما، دريا آشنايان، به عمق درياي عشق فرو رفتند و ما در ساحل مانده ايم، نه چشمي كه آن همه زيبايي را ببينيم و نه اُنسي با امواج كه با آنها در آميزيم و نه پرتوي از عشق كه به جانِ حقيقت راه يابيم.
اماما، عشق، رخي نمود و جلوه اي كرد، ولي ما سرگرم بوديم و از شربت گواراي عشق، ما را بهره اي نرسيد.
اماما، نسيم عشق وزيد و ما در غفلت بوديم، اينك بي نصيبي از نسيم عشق، چگونه از اين بيابان آتشناك رهايي يابيم و جانهاي پژمرده خود را با نسيم دل انگيز صبح، شاداب كنيم.
اماما، راه دشوار است و رهزن، بسيار و عجبا همه در لباس مهر و محبت و راهنما و دل مي سوزانند و به نرمي و گرمى، راه مي بندند كه ما راه مي نمايانيم.
اماما، بوجهل ها، بسيار شده اند. همانان كه تا ديروز خَسي بودند و اسير باد، امّا اينك كه به پايمردي روح خدا، پايبند شدند و استقرار يافتند، كوس اَنَا رَجل مي زنند و پرچمي در دست گرفته اند و در كنار كاروان عظيم خميني بزرگ ايستاده اند و مردمان را، كه چشم به افقهاي بالا دارند، به خود مي خوانند.
اماما، (بولهب) ها نيز بسيار شده اند. لهيب كينه هاشان، سركش است و سوزنده. توان ديدن هيچ زيبايي را ندارند، دوست دارند، همه چيز را خاكستر ببينند.
اماما، (حمالَةَ الحطب) ها، روزان و شبان، هيزم كشي مي كنند، تا آتشهاي كينه ها را بگيرانند و هميشه آنها را سوزنده و سركش نگهدارند.
اماما، رسوايان و ناخالصان رانده شده، ناصافان تصفيه شده، دو چهرگانِ نقاب افكنده شده، مرتجعان زمين گير شده، كژانديشان تارانده شده و... در بيغوله ها وتاريك خانه ها پناه گرفته اند و دركار غيبت مردان حاضر در صحنه هاي كارند و جهاد و به سخره گرفتن مردان راسخ در دين.
اماما، فسونگران، گروه گروه در ويرانه ها گردهم آمده اند و بر گرهها مي دمند، تا گره در كار زمينه سازان انقلاب جهاني تو اندازند و سرعت اين حركت مقدس را كُند كنند.
اماما، خدعه ها و ترفندها بسيار به كار بستند و مي بندند تا عاشقان تو را از راهي كه برگزيده اند، باز دارند و نگذارند نور حق، جلوه كند.
اماما، با اين همه، عشق به تو، چنان سوزان است و حركت آفرين كه در جلو راه مردان و زناني كه به عشق تو مي زيند، هيچ مانعي و هيچ بازدارنده اى، تاب مقاومت ندارد، همه، مي سوزند و بر باد مي روند.
اماما، تا پيش از طلوع خورشيد 57، تصوير روشني از حركت جهاني تو نداشتيم كه چگونه مليونها انسان، سر بر آستان تو مي سايند و به امر تو عاشقانه سر مي دهند و جگرگوشه هاي خود را تقديم مي دارند، در تو ذوب مي شوند و بسان پولاد، مقاومند، صخره وش جلوي دشمن تو صف مي بندند، زمين زير گامهايشان، به لرزه در مي آيد، در عين حال چهره هاي آرامي دارند و لبهاي خندان و دستان يتيم نواز و قلبهاي پر از مهر و صفا.
امّا، در فجر 57 و پس از طلوع خورشيد گرمابخش در بهمن سرد، به بهار خرم و شاد،كه همه آلاله ها در پاي تو مي ريزند، همه گلهاي سرخ سرخ بر تو لبخند مي زنند، همه مرغان نغمه خوان به عشق تو مي سرايند، همه چشمه ها، به عشق تو مي جوشند، گل و گياه به عشق تو جان مي گيرند و طراوت و شادابي مي يابند، ايمان آورديم.
ايمان آورديم كه (دجّال) ها رسوا مي شوند.
ايمان آورديم كه (سفيانى) ها سربه نيست مي شوند.
ايمان آورديم كه فرياد تو، نداي حيات بخش تو، مهرورزيهاي تو، كران تا به كران را در خواهد نورديد و فوج فوج، به سوي تو خواهند آمد و تو را چو نگيني در آغوش خواهند گرفت.
اماما، نسيمي از بوستان عشق تو، در اين مُلك وزيد، حيات آفريد، مردگان را زنده كرد و شوري عظيم انگيخت، اگر خدا لطف كند و تو از پرده به دَرْ آيي و پا در اين ملك گذاري و آن نسيم دل انگيز، شبان و روزان بوزد، چه خواهد شد آيا مرگ هم معني خواهد داشت يا همه چيز و همه كس به آب حيات دست خواهند يافت و رقصان و پاي كوبان به سوي وادي ايمن، وادي بي خزان، وادي بي مرگ، ره خواهند سپرد و در آن سرزمين بي گزند، جاودانه خواهند زيست.
اماما، به عشق تو، صفحه صفحه اين صحيفه را نگاشته ايم و با اشك فراق تو آن را آراسته ايم، اميد آن داريم كه به جمع ما، از سر مهر نظر افكني و در هنگامه ها راهمان بنمايى.

مجلّه حوزه.